ŚRODA 14.04.2021

 „Gimnastyka”- wierszyk z pokazywaniem:

Prawa noga – noga prawa wyprostowana i uniesiona w górę;
wypad w przód – wyciągnięta noga opada na podłogę;
i rękoma zawiąż but – skłon do wysuniętej nogi i naśladowanie zawiązywania buta;
powrót – powrót do pozycji zasadniczej;
przysiad – przysiad z wyciągniętymi w przód rękoma;
dwa podskoki – dwa podskoki w miejscu;
w miejscu bieg – bieg w miejscu;
i skłon głęboki – skłon z sięgnięciem rękoma palców nóg;
wymach rąk w tył – wysunięcie rąk w tył;
do przodu – wysunięcie rąk do przodu;
już rannego nie czuć chłodu – przybranie pozycji zasadniczej. 

„Teatr” Grzegorz Kasdepke, opowiadanie:
Rodzicu, przeczytaj dziecku opowiadanie i zadaj pytania do jego treści

– Odwagi! – szeptała babcia Joasia, wchodząc z Kubą i Bubą do teatru. – Odwagi! – słów tych nie kierowała jednak do bliźniaków, lecz do samej siebie. Bo też dobrze wiedziała, że z jej drogimi wnuczętami nigdy nic nie wiadomo – raz zachowują się tak, że lepiej nie można, a kiedy indziej tak, że lepiej…, lepiej nie mówić. Jak dzisiaj, na przykład. – Szybciej! – poganiała Kubę i Bubę. – Bo się spóźnimy! – Oj-tam, najwyżej pięć minut! – Buba machnęła lekceważąco ręką. – Do teatru nie wypada się spóźniać! – babcia Joasia zrobiła srogą minę. – Bo przeszkadza to i aktorom, i widzom! I w ogóle jest oznaką… braku szacunku! Buba wiedziała z doświadczenia, że gdy mowa jest o braku szacunku, lepiej nie dyskutować. Nie dyskutowała więc, tylko pognała w milczeniu za babcią i Kubą do szatni, a stamtąd prosto do sali. Na szczęście spektakl jeszcze się nie zaczął – mimo że przed chwilą przebrzmiał ostatni dzwonek. – Tam są jeszcze miejsca! – krzyknął Kuba i zaczął przepychać się w stroną trzech wolnych siedzeń. – Kuba!… – jęknęła babcia. – Czego cię nauczyłam? Kuba przystanął w połowie rzędu i popatrzył na nią w zamyśleniu. – Aaa, no tak! – Krzyknął nagle. – Gdy idzie się na swoje miejsce w teatrze, kinie czy gdzieś tam, to należy iść przodem do ludzi siedzących w rzędzie, a nie tyłem! O to chodzi, babciu? – O to! – warknęła babcia. – Możesz, chłopcze, wreszcie zejść z mojej nogi? – dał się słyszeć czyjś głos. – Nie jestem chłopcem! – obraziła się Buba. Spocona z emocji babcia Joasia dotarła w końcu na swoje miejsce i rozsiadłą się między Kubą i Bubą. – A dlaczego nie przywitałaś się z nami? – zapytał niespodziewanie Kuba. – Słucham, słucham?! – babcia spojrzała na niego z osłupieniem. – W tej książce od ciebie – wyjaśnił Kuba – wyczytałem, że zajmując miejsce w teatrze czy w filharmonii, wypada skinąć głową sąsiadom. Nie zrobiłaś tego! – Przecież przyszliśmy tu razem! – babcia czuła, że za chwilę eksploduje. Rozlegające się wokół syknięcia dały jej do zrozumienia, że powinna być cicho. Nagle, w zapadającej ciemności, usłyszała cichy świdrujący dźwięk. – Włączyłam alarm w zegarku! – wyjaśniła teatralny szeptem Buba. – Żeby ci przypomnieć, babciu, że musisz wyłączyć przed spektaklem komórkę! Wyłączyłaś?… – Odwagi, odwagi, odwagi… – zaczęła mamrotać pod nosem babcia Joasia. Ale nie trwało to długo, bo po chwili przyszła pani bileterka i kazała jej być cicho.

– jak mają na imię bohaterowie opowiadania?

– jakie miejsce odwiedzili?

– jakie zasady obowiązują w tym miejscu?

 „Kto może zagrać w teatrze, czyli rodzaje teatru”- rozmowa z wykorzystaniem obrazków

Kukiełka- lalka teatralna umieszczona na kiju, poruszana przez aktora ukrytego za parawanem

Pacynka- lalka nakładana na dłoń i poruszana palcami

Marionetka– lalka w teatrze lalkowym poruszana za pomocą nitek lub drutów przyczepionych do jej kończyn i głowy

Rodzaje teatru:
 Teatr tradycyjny
 – grają w nim aktorzy, mogą być ubrani w rożne stroje, czasami dziwne i śmieszne

Teatr lalek – w nim grają rożne lalki (marionetka, kukiełka, pacynka – aktorzy udzielają im swojego głosu i najczęściej są schowani)

Teatr cieni – głównym aktorem jest w nim cień, który tworzy schowany za
zasłoną aktor

 Teatr tańca (np. balet) – tu aktorami są tancerze, którzy podczas
przedstawienia nie mówią ani słowa, a swoje historie opowiadają tańcem

 Opera – tu aktorami są śpiewacy

„Kukiełka”- praca plastyczno- techniczna 

Dziecko otrzymuje drewnianą lub plastikową łyżkę (można użyć rolkę po papierze toaletowym, łyżkę wyciętą z tektury). Z materiałów dostępnych w domu tworzy kukiełkę według własnego pomysłu, dokleja oczy, przyczepia włosy, ubrania.

 „Marionetka i animator”- zabawa ruchowa

Dziecko stoi w parze z rodzicem. Jedna osoba jest lustrem, druga przeglądającym się w lustrze. Zadanie polega na tym, że osoba, która gra rolę lustra, musi naśladować swojego partnera starając się wykonywać takie same gesty. Po wykonaniu następuje zamiana ról.

 „Wirtualny spacer po teatrze”:

Teatr Wielki w Łodzi

Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie

Teatr w Warszawie

Zadania Karty Pracy 5- latki  strona 6-7

                                    6- latki strona 6-7